از امیرالمؤمنین امام علی علیه السّلام نقل کرده اند:
«عجب است از انسان متکبری که ابتدای خلقتش از آب گندیده نطفه است که اگر لطف خدا بر خلقتش نبود جایگاهش مزبله گاه و چاه مستراح بود و در پایان عمرش نیز مرداری بدبو است که جایگاهش زیر خاک است و در هنگام زنده بودنش نیز ظرفی از برای نجاست است که در شکمش از ادرار و مدفوع انباشته گشته و توالتی سیار است و با این حال این انسان متکبر و سرکش در مقابل خداوند و دستوراتش تکبر و سرکشی می کند و بندگی و عبادت او را به جای نمی آورد.*»
تو
آهای تو...
که اگر او نمی خواست تو را خلق کند؛
جایگاهت مزبله گاه و چاه مستراح بود.
آهای بنده پشیمان
ای که شکمت از ادرار و مدفوع انباشته گشته!!
ای آب گندیده دیروز؛
مقام و تو چیست!!؟؟
ای مردار آینده؛
کیستی تو !!
مقام تو چیست!!؟؟
تمام وجود و هستی ات از اوست
چیست که عبرت نمیگیری؟
چیست که در خاک فرو نمی روی از حقیر بودن!!
ای پست،
ای ناچیز
حال آنکه تو دوست می داری خدایی کنی ای مشرک!!
یادت باشد
دیروز آب گندیده بودی
امروز توالت سیار
و فردا مرداری.
با خودت تکرار کن.
ببینم تا کی ادعا خواهی داشت!!
آثار الصادقین جلد 12 صفحه 365
برچسب:
نویسنده: نرگس سامانی